هر روز از ابتداش لبخند بزن

اخمو تر از این نباش لبخند بزن

حالا به بهانه ی قشنگ یک عکس

با چشمک این فلاش لبخند بزن

(سلام مرسی که به جشن اومدین ،شرمنده پست تکراری میذارم اما خیلی ها گفتن شعر جشنو می خوان)

فقط ببخشید یکم دیر شد

توی قرچک که رسیدی/می بینی چند تایی میدون/وقتی از اونا گذشتی/می رسی به یک بیابون/به یه دانشگاه داغون.

نه بابا اینجوریام نیست/خیلی هم شیک و باحاله/خیلیhi class  وعالی/مثل رویا و خیاله/تیپ صنعتی شریفه/سر درش دانشگا تهران/مثل آکسفرده و هاروارد/ولی این بار توی ایران.

سیستمش پیام نوره /از نوع دانشجو محور/اینجا از ترم یکی هست / تا چهل شاید بالاتر/فراگیر داره و عادی /شایدم ازین فراتر/ اینجا هر درسی یه غوله /از نوع مرحله آخر.

همه ی آدم بزرگا /از همین یونی رسیدن /به جاهای خیلی خوب خوب/ از وکیل وزیر تا سردار /یا همه شغلای مطلوب. منوی دانشگامون هم /همه جور رشته ای داره/ اما هر چی که بگردی /فارغ التحصیل نداره.

اینجا همه چیز مدرنه/ آپشناش خیلی زیاده /گزینه های روی میزش /همه خاص و فوق العاده .از کجا بگم براتون/ تخته های درب و داغون /تاندونای دست استاد/ دیگه از جاش زده بیرون.

از گزینه های دیگه/ سیستم گرمایشی یا سیستم خنک کننده /کولرو بخاری داره/ ولی صرفا واسه شوخی واسه خنده.

اگه جز کلاس و درست/ اینجا کار دیگه داری /مثل یک کار اداری /باید از اول راهت /کفش آهنی بپوشی یه چهل روز وقت بذاری.

می دونی بزرگترین ریسک/ توی دانشگا کدومه /اینکه به صندلی های آبی تکیه داده باشی /بعد میوفتی و تمومه /مثل یه دوربین مخفی /واسه خنده ی عمومه.

سالن مطالعه اش هم /شلوغ و پر از هیاهو /از بالا پایین چپ و راست/ خلاصه صدا میاد تو.

از همه اینا باحال تر/ یه آسانسور توی ساختمون سپهره/ اینکه اون اینجا چی کارست /مثل راز سر به مهره.

اما از شوخی گذشته/ اینجا حرمتش زیاده /یه محیط امن و آروم /بایه کادر فوق العاده /توی یک جو صمیمی /با اراده های محکم/ ماکه خیلی راضی هستیم/ دمشون گرم دمتون گرم.